130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Τρίτη, 03 Απρίλιος 2018 05:11

Εκείνη & Εκείνος για εκκλησίασμα

  Εκείνη & Εκείνος

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Νομίζω ότι το έχω ξαναγράψει, αλλά είναι αστείο σε μια μοντέρνα και δημοκρατική- υποτίθεται - κοινωνία, η Εκκλησία να αποτελεί αυτόνομο, παντοδύναμο κράτος μέσα στο κράτος και να επεμβαίνει ακόμη και στην εκπαίδευση των νεαρών πολιτών. Τα θρησκευτικά ως μάθημα στα σχολεία είναι κάτι το φυσιολογικό, χρήσιμο και αποδεκτό, μόνο ως μελέτη της ιστορίας όλων των θρησκειών κι όχι ως κατευθυνόμενος προσηλυτισμός. (Και οι προσευχές εξίσου περιττές).

 

Από τη στιγμή που η Εκκλησία υφίσταται ως κράτος εν κράτει, δυο τινά συμβαίνουν: α) δεν υπάρχει δημοκρατία β) δεν υπάρχει ανεξιθρησκεία.

Το να μην γράφουν πια οι ταυτότητες το θρήσκευμα των πολιτών (κάτι για το οποίο δεν αποφασίζαμε κιόλας εμείς, αλλά γραφόταν αυτόματα ως αυτονόητο Χ.Ο.) δε σημαίνει πως οι πολίτες πράγματι ζουν σε μια χώρα με ελευθερία στην πίστη τους.

Κι όσο για τη δημοκρατία, όχι δεν υπάρχει από τη στιγμή που μια θρησκεία αποκτά το οποιοδήποτε προνόμιο πάνω από τα (υποτιθέμενα) ίσα των πολιτών.

Ψιλά γράμματα.

Επίσης, πότε επιτέλους έχουν σκοπό να καταλάβουν ορισμένοι, ότι η Εκκλησία (ΟΧΙ η πίστη) χαλάει τους ανθρώπους;

Είναι απόλυτα φυσιολογικό ένας άνθρωπος να στρέφεται (και) προς το Θεό (όποιος κι αν είναι), για τον οποιονδήποτε λόγο. Άλλος στρέφεται στον αθλητισμό. Άλλος στην τέχνη. Άλλος στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Πάντα φτάνει μια στιγμή που ο άνθρωπος έχει ανάγκη να στραφεί κάπου και καλύτερα λες στο Θεό από το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά - αν δεν υπάρχει κάποια άλλη διέξοδος.

Η θρησκεία πρέπει να καθοδηγεί - όχι όπως ο τσομπάνος τα πρόβατα όμως. Η θρησκεία πρέπει να είναι συνοδοιπόρος του ανθρώπου, κοντά στον άνθρωπο, να τον στηρίζει, να του διδάσκει, να του μαθαίνει, να τον εκπαιδεύει. Να βοηθά τον άνθρωπο να γίνεται καλύτερος για τον ίδιο, για τους ανθρώπους του, για την κοινωνία στην οποία ζει.

Ο άνθρωπος δεν είναι πρόβατο.

Ο πιστός δεν είναι πρόβατο.

Η θρησκεία δεν βγάζει αρχηγούς και ηγέτες (ή τσομπάνους).

Όμως αυτό κάνει.

Αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως πρόβατο, και θρέφει κοιλαράδες αρχηγούς που μοιράζουν διαταγές υπό την απειλή ενός θεού που πάντα στο τέλος θα τους κάψει.

Όμως δυστυχώς παράλληλα κάνει και κάτι άλλο: Δημιουργεί αρρώστους.

Ο εγκλεισμός, η στέρηση, η απομόνωση, η απειλή, η συνεχής καταπίεση, είναι καταστροφικές για τον άνθρωπο.

Δεν μπορεί να απαιτείς την άρνηση της ανθρώπινης φύσης. Δεν μπορείς να καταπιέζεις τον άνθρωπο με τέτοιον τρόπο. Θα έπρεπε επιτέλους κάποια στιγμή αυτό να γίνει αντιληπτό (; Δεν έχει γίνει;)

Πόσο μπορεί να κρατήσει την ψυχική του ισορροπία ένας νέος άνθρωπος που στερείται την ελευθερία και αναγκάζεται να εναντιωθεί στην ίδια του τη φύση;

Οι κληρικοί στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι άνθρωποι με απωθημένα, καταλήγοντας αρχικά να είναι οι ίδιοι ψυχικά άρρωστοι* και τελικά εγκληματίες.

Έχουν πάρει χαμπάρι ορισμένοι ότι ουσιαστικά αυτό που συμβαίνει στην Εκκλησία είναι η συστηματική κι ηθελημένη καταπάτηση/κατάργηση των ατομικών δικαιωμάτων;

Και στο κάτω κάτω: Ποιος σου λέει ότι γεννήθηκες για να υποφέρεις; Ποιος σου λέει ότι γεννήθηκες για να ζήσεις μέσα στην καταπίεση και τη στέρηση, για να πεθάνεις μόνος, άρρωστος, και τελικά …ένοχος; (Σε ποιον χρωστάς τέτοια ζωή;)

*Οι φουσκωτές κοιλιές, τα χρυσάφια και οι μερσεντές, είναι ακόμα ένα δείγμα αυτής της αρρώστιας.

& Εκείνος

Δεν είμαι και απόλυτα σίγουρος, άλλα νομίζω ότι το έγραψα σε άρθρο μου εδώ στο apopseis.gr παλαιότερα: στην Ελλάδα είμαστε καταδικασμένοι εκ γενετής χριστιανοί ορθόδοξοι. Αυτό σημαίνει ότι κάποιοι μας τοποθετούν σε κάποιους φακέλους, σε κάποιες λίστες, ορίζοντας όχι μόνο τα πρέπει μας αλλά και τα θέλω μας. Εκ γενετής.

Στην Ελλάδα γεννιόμαστε με μια ταμπέλα μεγαλύτερη από το μπόι μας που μας κάνει συνοδοιπόρους του κάθε Αμβροσίου κι αυτό γίνεται με την συμμέτοχη και την βούλα του κράτους που κατά τα άλλα διακηρύσσει την …ανεξιθρησκία του. Να, κάτι σαν τους Ταλιμπάν κι εμείς αλλά στο πιο υποκριτικό. Και με χρυσοστολισμένους Αγιοταλάχ να κρίνουν σε ρυθμούς αλάθητου του Πάπα από «άμβωνας», κραδαίνοντας απειλητικά πότε την ΕΣΑτζήδικη ράβδο, πότε την βίβλο και πότε τον αγκυλωτό σταυρό που οι περισσότεροι κρυφό-προσκυνάνε. Αυτό τώρα εμείς το λέμε …ορθοδοξία!

Μια κλειστή οργάνωση που επί αιώνες κυνήγησε και κατέστρεψε οτιδήποτε ελληνιστικό, που αφόρισε την επανάσταση του ’21 – όπως ο σύγχρονος ευλογεί τη γενοκτονία των Κούρδων – που έθρεψε κι υμνολόγησε βασανιστές και δολοφόνους επί χούντας και σχεδιάζει ολοκαυτώματα με τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής. Σε αυτή την κλειστή οργάνωση το κράτος συνένοχα μας έχει κάνει όλους μέλη και οπαδούς.

Γι αυτό και αντιδρούν κάθε φορά που γίνεται συζήτηση για τις ταυτότητες ή για τον διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας. Ποιά μαφία και ποιά οργάνωση θα άφηνε εύκολα το πνιγηρό σφιχταγκάλιασμα με την εξουσία για να το αφήσει η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία μετά από τόσους αιώνες και τόσες αμαρτίες;

Και αλήθεια, ποια είναι η σχέση της Ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας των Αμβρόσιων και του Χριστιανισμού; Υπάρχει καμία;

Τέλος θα μνημονεύσω κάτι που έγραψε η Δέσποινα Κονταράκη, αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου πριν από μερικούς μήνες μνημονεύοντας λόγια της γιαγιάς της και μου αρέσει πραγματικά πάρα πολύ: «ο Χριστός και φασισμός δεν περπάτησαν ποτέ χέρι-χέρι, γιατί τους χωρίζει ένας σταυρός. Ο ένας σταυρώθηκε, ο άλλος σταυρώνει.» Πολύ φοβάμαι ότι η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει πάρα πολλά χρόνια να περπατήσει με τον Χριστό, προτιμούσε να περπατάει με τον Λογοθετόπουλο και τον Ράλλη, μετά με τον Παπαδόπουλο και τον Παττακό, και τώρα με τον Κασιδιάρη και τον Λαγό μόνο για να σταυρώνει.

Και αυτοί τώρα εμένα και το παιδί μου μας θέλουν υποχρεωτικά και εκ γενετής …μέλη τους.

ΥΓ. Να μην ξεχάσω, επ’ ευκαιρία τα σέβη μου και στην … ελληνική δικαιοσύνη!


 

Αν θέλετε να διαβάσετε το "Δέντρο της προσφυγιάς", ένα βιβλίο των Κατερίνας Χαρίση, Gordana Mudri,  Σία Πέρρου και Νατάσα Τσιτσιριδάκη πατήστε εδώ!


Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 16 Απρίλιος 2018 12:58

Προσθήκη νέου σχολίου

Το apopseis δημοσιεύει όλα τα σχόλια, πλην των υβριστικών. Τα σχόλια εκφράζουν μόνο τον συγγραφέα τους και δεν υιοθετούμε τις θέσεις που εκφράζονται σε αυτά. Αν αντιμετωπίζετε κάποιο πρόβλημα μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο apospeis @ apopseis.gr


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Εκείνη & Εκείνος

Εκείνη & Εκείνος

Εκείνη & εκείνος

Εκείνη, η Κατερίνα Χαρίση, είναι στο τέλος της δεύτερης δεκαετίας της, συγγραφέας πολυγραφότατη από τρέλα και πάθος, σύζυγος και μαμά δυο υπέροχων γιων.

Εκείνος, ο Θάνος Καλαμίδας, είναι στην πέμπτη δεκαετία του για τα καλά και γνωστός γκρινιάρης.

Εκείνη στην Ελλάδα κι εκείνος 3.500 χιλιόμετρα μακριά. Εκείνη εννιά μήνες ήλιο, εκείνος εννιά μήνες σκοτάδι, εκείνη παραλία εκείνος χιόνι. Και οι δυο θα σας κρατάνε συντροφιά μια φορά την εβδομάδα με ένα θέμα που θα γκρινιάζουν, θα διαφωνούν και μερικές φορές ακόμα και θα συμφωνούν, όλα αυτά με τίτλο: Εκείνη & Εκείνος.